Zbigniew Wodecki doczekał się aż trójki dzieci. Czym zajmują się dziś potomkowie znanego tenora polskiej sceny

Są ludzie, których pamiętamy dzięki ich piosenkom, nawet jeśli od dawna nie słyszymy ich głosów.

Zbigniew Wodecki jest właśnie taki. Kiedy rozbrzmiewają utwory „Pszczółka Maja” lub „Lubię wracać tam, gdzie byłem”, świat wydaje się ożywać, pełen prostych radości i czułości.

Ale za sceną kryła się zupełnie inna historia: historia mężczyzny, ojca, który nie zawsze miał czas, aby być blisko, i trójki dzieci, które dorastały w cieniu sławy.

Urodził się w muzycznej rodzinie w Krakowie. Skrzypce pojawiły się w jego małych rękach, gdy inne dzieci dopiero uczyły się pisać.

Jego ojciec był znanym trębaczem, matka śpiewała, a w domu zawsze rozbrzmiewała muzyka. Dla małego Zbigniewa był to język, który rozumiał najlepiej.

Od rana do nocy ćwiczył i stopniowo muzyka stała się dla niego czymś więcej niż tylko hobby — stała się jego przeznaczeniem.

Ale równolegle z tym muzycznym przeznaczeniem miał jeszcze inne: rodzinę. Wraz z żoną Krystyną wychowywał troje dzieci.

Joanna, Katarzyna i Paweł — to było jego prawdziwe bogactwo. Jednak sława zawsze wymagała poświęceń.

Trasy koncertowe, koncerty, niekończące się próby zabierały mu czas, który inni rodzice poświęcali swoim dzieciom. Sam przyznał później: „Nie zawsze byłem dobrym ojcem, często po prostu mnie nie było”.

Dzieci to czuły. A jednak wiedziały, że tata je kocha. Chociaż ta miłość była szczególna – nie w postaci codziennych śniadań lub sprawdzania zadań domowych, ale w postaci piosenek podarowanych światu i chwil, kiedy w końcu wracał do domu.

Wtedy w ich domu rozbrzmiewał jego śmiech, pojawiały się żarty i ciepłe uściski, które jakby rekompensowały całą nieobecność.

Joanna i Katarzyna uczyły się muzyki, bo jak mogłoby być inaczej w takiej rodzinie? Ale później wybrały inne drogi.

Tylko Katarzyna pozostała ściśle związana ze sztuką i dziś opiekuje się fundacją ojca, organizuje festiwal ku jego pamięci.

Paweł, syn, zawsze był bardziej zamknięty w sobie. Trudno mu było żyć z wielkim nazwiskiem, ponieważ cień ojca zbyt często przesłaniał mu światło.

Mijały lata. Wodecki podbijał sceny, a jego piosenki stały się symbolami epoki. W domu dorastały dzieci, które stopniowo przyzwyczajały się do tego, że ich ojciec należy nie tylko do nich, ale do całej Polski.

Kiedy zmarł w 2017 roku, jego odejście odczuły miliony. Ale najbardziej – troje dorosłych dzieci, które nagle zdały sobie sprawę: ojca już nie ma, ale jest muzyka i jest dziedzictwo, które noszą w sobie.

Katarzyna stworzyła festiwal jego imienia, Joanna i Paweł wybrali spokojniejsze drogi, ale wszyscy pozostali z pamięcią, w której ich tata nie jest gwiazdą, a po prostu mężczyzną, który śmieje się w kuchni i czasami gotuje zupę.

A jeszcze są wnuki. Kilka małych istnień, które nie widziały już dziadka tak często, ale zachowują go na zdjęciach, w opowieściach i piosenkach.

I być może to właśnie one są największym darem, jaki pozostawił po sobie piosenkarz: kontynuacją życia, które trwa nawet po ostatniej nucie.

Tak, Zbigniew Wodecki miał wiele piosenek. Ale jego główną melodią są dzieci. Joanna, Katarzyna, Paweł. Nie poszli dokładnie jego śladami, ale każdy z nich nosi w sobie jego cząstkę.

I dopóki gra muzyka, gra i on – tata, którego zawsze brakowało, ale który na zawsze pozostał z nimi w pamięci.

Pewnego dnia przyszła do mnie córka i powiedziała, że w przeciwieństwie do siostry, zbyt mało im pomagam. Teraz rozumiem, gdzie popełniłam błąd

Historia miłości Violetty Villas i Janusza Ekierta. Dwa małżeństwa piosenkarki, samotna starość i scena, która dała jej nowe życie

Cała prawda o Michału Wiśniewskim i jego życiu prywatnym: 5 żon i 6 dzieci. Piosenkarz miał niełatwe życie, a jego relacje z matką również uległy zmianie