Jej głos, imponujące kreacje i charakterystyczna fryzura sprawiały, że trudno było pomylić ją z kimkolwiek innym.
Jednak praca z taką gwiazdą nie zawsze wyglądała jak bajka. Przekonała się o tym Małgorzata Potocka, tancerka i choreografka, która poznała Villas podczas występów w warszawskim Teatrze Syrena.
Po latach wróciła do tamtych chwil i opowiedziała o sytuacjach, które publiczność znała jedynie z drugiej strony kurtyny.
Były opóźnienia, nerwowe oczekiwanie, zamknięte drzwi garderoby, ale też spontaniczne zachowania, dzięki którym każdy występ Violetty stawał się czymś nieprzewidywalnym.
Potocka nie ukrywa, że współpraca z artystką wymagała cierpliwości. Villas miała własne zasady i nie każdego dopuszczała do swojego prywatnego świata.
Do garderoby można było wejść tylko wtedy, gdy sama miała na to ochotę. „Miała charakter i humor” – wspominała Potocka w rozmowie z „Faktem”.
Zdarzało się, że cały teatr czekał na przyjazd gwiazdy, nie wiedząc, jak długo przesunie się rozpoczęcie przedstawienia.
Jedna z historii szczególnie zapadła jej w pamięć. Orkiestrą kierował wówczas Ryszard Poznakowski.
Czekał 20 minut, potem 30 i 40. Po 45 minutach stracił cierpliwość, zabrał muzyków i przeprosił publiczność, informując, że spektakl się nie odbędzie, ponieważ Violetta nie dotarła na miejsce.
Dla zespołu była to sytuacja trudna, dla widzów – rozczarowanie. A jednak, jak podkreślała Potocka, Villas potrafiła sprawić, że wiele jej uchodziło na sucho. Publiczność ją uwielbiała.
Nie zawsze trzymała się scenariusza. Potrafiła rzucić pantofelkiem w stronę widowni albo nagle zacząć opowiadać o swoich zwierzętach, choć nie miało to nic wspólnego z przygotowanym programem.
Dla jednych były to nerwowe momenty, dla innych dowód, że na scenie pojawia się ktoś absolutnie niepowtarzalny.
Potocka do dziś uważa, że nie ma obecnie artystki, która mogłaby zastąpić Villas. W jej ocenie była zjawiskiem, którego nie da się odtworzyć samym talentem czy scenicznym wizerunkiem.
Małgorzata Potocka dobrze wie, jak wygląda życie w świecie, w którym scena wymaga pełnego zaangażowania. Zaczęła tańczyć jako czteroletnia dziewczynka.
„Poznałam Violettę, miałam przyjemność z nią rozmawiać. Miała charakter i humor. Nie zawsze można było wejść do jej garderoby. Jak kogoś lubiła, to wpuszczała, a jak nie lubiła, to nie było mowy” – wspominała tancerka.
Pierwszy występ odbyła podczas dziecięcej akademii w dawnym Teatrze Kameralnym. Zatańczyła poloneza z kolegą z przedszkola.
Po latach właśnie w tym miejscu stworzyła własny Teatr Sabat. Trudno o bardziej symboliczny powrót do początków.
„Zawsze czekaliśmy, aż dotrze do teatru, bo nigdy nie było wiadomo, jak bardzo opóźni się spektakl” – dodała.
Jej mama szybko zauważyła, że córka nie traktuje tańca jak chwilowej zabawy. Mała Małgorzata nieustannie opowiadała o tym, że chce zostać tancerką, dlatego została zapisana do szkoły baletowej.
Potocka wspominała naukę jako wymagającą, ale piękną. Całe dni spędzała na ćwiczeniach, poznawaniu muzyki i sztuki.
Już wtedy układała choreografie i przygotowywała szkolne przedstawienia. Nie chciała jedynie wykonywać cudzych pomysłów – od początku ciągnęło ją do tworzenia własnych widowisk.
„Czekał 20 minut, 30, 40, aż w końcu po 45 minutach powiedział: koniec. Zabrał orkiestrę i przeprosił publiczność, że spektakl się nie odbędzie, bo Violetta nie dojechała” – zdradziła choreografka.
Po ukończeniu szkoły trafiła do Teatru Wielkiego w Warszawie. Miała okazję występować u boku znakomitych artystów, między innymi Stanisława Szymańskiego i Witolda Grucy.
Mimo prestiżu miejsca nie czuła się tam jednak dobrze. Coraz bardziej interesował ją taniec nowoczesny, muzyka Arethy Franklin czy Barry’ego White’a, a nie wyłącznie klasyczny repertuar baletowy. Zaczęła więc szukać własnego języka artystycznego.
Zaprosiła kilka koleżanek do domu, zwinęła dywan w pokoju i rozpoczęła próby. Tak rodził się pomysł na zespół, który miał wyjść poza tradycyjne ramy baletu.
Pierwsze występy odbyły się między innymi podczas koncertów Skaldów i Czesława Niemena. Grupa szybko zwróciła uwagę publiczności i telewizji.
Potocka nie chciała już wracać do świata, w którym musiała podporządkowywać się cudzym wyobrażeniom o tym, jak powinna wyglądać tancerka.
„Oczywiście, że wszyscy się denerwowali, ale Violetta była zjawiskiem. Ludzie ją kochali i podziwiali. Rzucała pantofelki w publiczność albo nagle zaczynała opowiadać o swoich zwierzętach, choć w ogóle nie było tego w programie. Była absolutnie nadzwyczajna” – oceniła.
Z czasem powstał zespół Sabat, z którym artystka przez około 25 lat występowała na scenach w kraju i za granicą.
Były koncerty w Europie, Stanach Zjednoczonych i Azji, a także współpraca z takimi gwiazdami jak Ray Charles, Donna Summer, Domenico Modugno czy Village People.
Potocka miała okazję zobaczyć, jak pracują wielkie nazwiska światowej rozrywki, a jej tancerki prezentowały polską choreografię na prestiżowych scenach.
Zespół występował między innymi w Paryżu, Berlinie, Nowym Jorku, Las Vegas, Londynie i Bangkoku.
W jej życiorysie znalazł się również epizod, który trudno porównać z jakimkolwiek doświadczeniem scenicznym. W 1985 roku Potocka podróżowała ze swoim zespołem na pokładzie statku „Achille Lauro”.
Jednostka została porwana przez palestyńskich terrorystów. Artystka wspominała później, że przez trzy dni pasażerowie byli przetrzymywani na statku, a na jej oczach terroryści zastrzelili jednego z zakładników.
W rozmowie z Plejadą opowiadała o strachu, modlitwie i niepewności, czy uda się przeżyć. Po uwolnieniu przez długi czas nie chciała podróżować.
To doświadczenie zmieniło jej spojrzenie na życie i skłoniło do realizacji marzenia o własnym teatrze w Polsce.
W 2001 roku powstał Teatr Sabat – miejsce inspirowane paryskimi rewiami i przedwojenną tradycją widowisk muzycznych. Potocka nie ograniczyła się do roli właścicielki.
Tworzyła spektakle, choreografie, projektowała kostiumy i osobiście dbała o kontakt z publicznością. Na scenie pojawiały się widowiska pełne tańca, śpiewu, światła i barwnych strojów.
Zespół występował również poza Polską, a wychowanki Potockiej trafiały do znanych paryskich kabaretów, takich jak Moulin Rouge czy Lido.
Prowadzenie własnego teatru nie było jednak łatwe. Potocka opowiadała, że Sabat nie otrzymywał stałego dofinansowania, a utrzymanie sceny i przygotowanie kolejnych premier wymagały ogromnych nakładów.
W pewnym momencie konflikt ze wspólnikiem doprowadził do sytuacji, w której musiała odkupić udziały.
Aby odzyskać kontrolę nad teatrem, sprzedała dom na Żoliborzu, który przez lata był dla niej nie tylko miejscem zamieszkania, ale również przestrzenią do pracy nad choreografiami.
Wcześniej przeszła poważną operację na otwartym sercu. Nie ukrywała, że był to jeden z najtrudniejszych okresów jej życia.
Równie barwnie układało się jej życie prywatne. Potocka była związana między innymi z Wojciechem Gąssowskim, a jej małżeństwo z aktorem Janem Nowickim przez długi czas interesowało media.
O ich relacji mówiła jednak bez goryczy. W wywiadzie dla Plejady określiła ją jako piękną i romantyczną miłość.
Przyznała, że rozstali się nie z powodu awantur czy wzajemnych oskarżeń, lecz dlatego, że w pewnym momencie ich drogi zaczęły prowadzić w różnych kierunkach. Musiała wybrać między uczuciem a teatrem – i ponownie zwyciężyła scena.
Potocka nie ukrywała, że jej zawodowa pasja miała wpływ na związki. Nie potrafiła podporządkować całego życia oczekiwaniom partnera.
Z perspektywy czasu mówiła o swoich małżeństwach otwarcie, ale bez potrzeby publicznego rozliczania byłych mężów. Wspominała również, że po kolejnych doświadczeniach uczuciowych stała się spokojniejsza.
O obecnym życiu prywatnym nie chciała opowiadać szczegółowo, podkreślając, że woli, by kojarzono ją przede wszystkim z teatrem.
Wspomnienia o Violetcie Villas pokazują jeszcze jedną stronę Potockiej – kobietę, która przez lata obserwowała największe osobowości polskiej estrady z bliska.
Widziała nie tylko ich sukcesy, ale także napięcia, kaprysy i chwile, których publiczność nie mogła zobaczyć. Nie idealizuje Villas, ale też nie sprowadza jej do trudnego charakteru.
Pamięta opóźnienia, zamkniętą garderobę i sytuacje, które doprowadzały współpracowników do granic cierpliwości.
Jednocześnie pamięta artystkę, która potrafiła jednym wejściem na scenę przyciągnąć całą uwagę sali.
Dziś Małgorzata Potocka nadal jest związana z Teatrem Sabat i pozostaje aktywna zawodowo. Jej historia to nie tylko opowieść o tańcu, podróżach i znanych nazwiskach.
To również droga kobiety, która po trudnych doświadczeniach stworzyła własne miejsce na artystycznej mapie Polski. A kiedy wspomina Violettę Villas, nie mówi wyłącznie o legendzie.
Opowiada o człowieku z temperamentem, humorem i własnymi zasadami – człowieku, którego obecność za kulisami potrafiła wywrócić plan wieczoru do góry nogami, ale którego publiczność i tak czekała zobaczyć.
Nieporozumienie Krzysztofa Cugowskiego z synem trwa od lat. Czy wspólna muzyka ich połączyła
Przez ponad dwa miesiące bliscy Emilii Koprowskiej żyli nadzieją, że 37-letnia mieszkanka Koszalina zostanie odnaleziona…
Niedawno polskich fanów poruszyła wiadomość o śmierci matki Andrzeja Piasecznego. Artysta pożegnał kobietę, która przez…
Przez dziesięciolecia jego głos rozbrzmiewał na największych polskich scenach. Śpiewał o miłości, rozstaniach i sprawach,…
Justyna Steczkowska przez lata raczej unikała publicznego opowiadania o rodzinnych nieporozumieniach. Tym razem jednak nie…
Kiedy w 2009 roku Andrzej Łapicki poślubił 25-letnią Kamilę Mścichowską, o ich związku mówiła niemal…
Krótki wpis Rafała Trzaskowskiego wystarczył, by przypomnieć o człowieku, którego życiorys mógłby stać się scenariuszem…