Są dzieci znanych rodziców, które od najmłodszych lat oswajają się z kamerą. I są takie, które od samego początku uczą się przed nią uciekać.
Szymon Bieniuk należy do tej drugiej grupy. Gdy kończy 20 lat, wciąż pozostaje kimś, kto nie daje się łatwo zamknąć w nagłówkach. Choć jego nazwisko jest rozpoznawalne, on sam wybrał drogę ciszy.
Urodził się w 2006 roku jako syn Anny Przybylskiej – jednej z najbardziej lubianych i naturalnych aktorek swojego pokolenia – oraz Jarosława Bieniuka, piłkarza i reprezentanta Polski.
Od pierwszych dni jego życie było naznaczone obecnością mediów, choć on sam nie miał na to żadnego wpływu.
Jako dziecko pojawiał się czasem w obiektywie paparazzich, ale zawsze gdzieś z boku – trzymany za rękę, osłaniany, chroniony.
Anna Przybylska bardzo konsekwentnie oddzielała życie zawodowe od prywatnego. Choć sama była osobą publiczną, dzieci starała się wychowywać z dala od show-biznesu.
Szymon dorastał więc w domu, w którym ważniejsza od popularności była normalność. W wywiadach aktorka często podkreślała, że chce, aby jej dzieci miały wybór – by nie musiały żyć jej życiem ani spełniać cudzych oczekiwań.
Najtrudniejszym momentem w życiu Szymona był rok 2014. Miał wtedy zaledwie osiem lat, gdy jego mama zmarła po ciężkiej chorobie.
Ta strata na zawsze podzieliła jego dzieciństwo na „przed” i „po”. Od tamtej pory dorastał szybciej niż rówieśnicy, w świecie, w którym brakowało jednej, kluczowej obecności.
Wspomnienie Anny Przybylskiej stało się czymś bardzo osobistym – nie medialnym symbolem, lecz cichą, prywatną historią.
Po śmierci mamy opiekę nad dziećmi przejął Jarosław Bieniuk. Relacje rodzinne przez lata były przedmiotem zainteresowania mediów, ale Szymon – w przeciwieństwie do świata wokół – nigdy nie próbował na tym zainteresowaniu budować własnej rozpoznawalności.
Nie udziela wywiadów, nie bywa na branżowych wydarzeniach, nie opowiada publicznie o emocjach. Woli zachować je dla siebie.
Choć jego nazwisko otwierałoby wiele drzwi, on sam zdaje się nie być nimi zainteresowany. Sława – jak wielokrotnie podkreślano w kontekście jego postawy – nie jest czymś, do czego dąży.
Zamiast tego wybiera normalność: naukę, relacje z bliskimi, codzienność bez kamer. Jego obecność w mediach społecznościowych jest oszczędna, pozbawiona ekshibicjonizmu, daleka od budowania wizerunku.
Wchodząc w dorosłość, Szymon Bieniuk robi coś, co dziś wydaje się niemal odważne – nie spieszy się.
Nie próbuje „być kimś”, nie odpowiada na cudze wyobrażenia. Dorasta bez manifestów, bez deklaracji, bez potrzeby tłumaczenia się ze swoich wyborów. Być może właśnie dlatego budzi tak duże zainteresowanie – bo w świecie nadmiaru mówi najmniej.
Jego życie nie jest opowieścią o karierze, lecz o drodze. O dorastaniu w cieniu wielkiej miłości widzów do jego mamy i równie wielkich oczekiwań wobec nazwiska. O uczeniu się, że prywatność jest wartością, a cisza może być formą siły.
O tym, że nie każdy syn znanych rodziców musi kontynuować ich historię.
Szymon Bieniuk kończy 20 lat jako młody mężczyzna, który wie, kim nie chce być. A to często pierwszy, najważniejszy krok do tego, by kiedyś spokojnie odpowiedzieć sobie na pytanie: kim chce być naprawdę.