Władysław Hańcza przez całe życie balansował między dwiema skrajnościami.
Dla widzów był niezapomnianym Kargulem z „Samych swoich” – porywczym, głośnym, zabawnym, a jednocześnie zaskakująco ludzkim.
Na ekranie potrafił rozbawić do łez jednym spojrzeniem.
Poza kamerą był jednak człowiekiem znacznie bardziej skomplikowanym, pełnym sprzeczności, namiętności i decyzji, które nie zawsze przynosiły spokój.
Urodził się jeszcze w czasach, gdy Polska wyglądała zupełnie inaczej. Dorastał w świecie, w którym kultura miała znaczenie, a teatr był świątynią słowa.
Od początku ciągnęło go na scenę, choć nie była to droga usłana różami.
Wojna brutalnie przerwała młodość, zmusiła do dojrzałości i nauczyła dystansu do życia.
Po jej zakończeniu aktorstwo stało się dla Hańczy nie tylko zawodem, ale sposobem na oswojenie rzeczywistości. „Scena daje mi poczucie kontroli nad chaosem” – mówił po latach.
W teatrze był perfekcjonistą. Koledzy wspominali, że potrafił godzinami analizować tekst, gest, pauzę.
Kamera pokochała go później, ale to scena była jego prawdziwym domem. Film „Sami swoi” przyniósł mu ogromną popularność, której się nie spodziewał.
Kargul uczynił go gwiazdą ogólnopolską, choć sam Hańcza miał do tej roli ambiwalentny stosunek.
Cieszył się sympatią widzów, ale bał się, że zostanie zaszufladkowany. „Nie jestem tylko Kargulem” – powtarzał z nutą irytacji.
Jego życie prywatne dalekie było od filmowej prostoty. Od lat był żonaty i to właśnie żona stanowiła oś jego codzienności.
Była kobietą silną, świadomą i – co zaskakujące – bardzo wyrozumiałą. Wiedziała, że mąż nie jest święty.
Wiedziała też o jego romansach. Plotki krążyły po środowisku artystycznym od dawna, ale prawda była jeszcze bardziej bolesna – jeden z romansów Hańczy miał miejsce z bliską przyjaciółką jego żony.
To był cios, który mógł zakończyć wszystko. A jednak małżeństwo przetrwało. Żona nie udawała, że nic się nie stało.
Wiedziała, słyszała, widziała. „Nie mam złudzeń, ale mam swoje granice” – miała powiedzieć komuś z bliskiego otoczenia.
Ich relacja była trudna, pełna napięć, cichych dni i niewypowiedzianych pretensji, ale oparta na czymś głębszym niż chwilowe zauroczenia.
Łączyła ich historia, wspólne przeżycia i świadomość, że życie z artystą nigdy nie jest łatwe.
Hańcza nie ukrywał, że czuł się rozdarty. Z jednej strony rodzina, stabilność i odpowiedzialność, z drugiej – potrzeba bycia podziwianym, kochanym, pożądanym.
Popularność tylko to pogłębiała. Kobiety fascynowały się nim nie tylko jako aktorem, ale jako mężczyzną z charyzmą i głębokim głosem.
On sam nie zawsze potrafił powiedzieć „nie”. „Jestem słaby wobec uczuć” – przyznawał po latach z brutalną szczerością.
Z wiekiem przyszła refleksja. Coraz częściej wycofywał się z życia towarzyskiego, skupiał na pracy i domu.
Romansy ucichły, a on sam zaczął patrzeć na swoje decyzje z dystansem. Nie wybielał się, nie szukał usprawiedliwień.
Wiedział, że zranił najbliższą osobę, ale jednocześnie doceniał jej siłę i lojalność. „Bez niej dawno bym się rozsypał” – mówił w wąskim gronie.
Odszedł jako aktor spełniony, ale człowiek pełen niedopowiedzeń. Jego życie było dowodem na to, że wielki talent często idzie w parze z wewnętrznym niepokojem.
Na ekranie zostanie na zawsze Kargulem – głośnym, kłótliwym, zabawnym.
W rzeczywistości był mężczyzną, który kochał, błądził, ranił i próbował zrozumieć samego siebie. I może właśnie dlatego do dziś pozostaje tak bardzo ludzki.