Córka Jana Borysewicza zabrała głos po premierze filmu o swoim ojcu. Uwagę Joanny przyciągnęła scena, która budzi wiele pytań

Premiera filmu „Mniej obcy” miała przybliżyć widzom historię Jana Borysewicza — gitarzysty, który współtworzył legendę Lady Pank i na trwałe zapisał się w polskim rocku.

Produkcja pokazuje nie tylko narodziny zespołu i drogę na szczyt, lecz także wydarzenia z prywatnego życia muzyka.

Właśnie jeden z tych fragmentów sprawił, że głos zabrała jego najstarsza córka, Joanna Borysewicz. Nie chodziło jej o ocenę całego filmu ani o publiczne rozliczanie ojca.

Zależało jej na sprostowaniu szczegółu dotyczącego rozpadu małżeństwa rodziców. W ekranowej wersji Danuta Borysewicz odrzuca propozycję ponownego rozpoczęcia wspólnego życia, ponieważ w jej życiu pojawił się już inny mężczyzna.

Joanna twierdzi, że rzeczywistość wyglądała inaczej. Jej mama nie była z nikim związana, kiedy Jan odchodził od rodziny.

Dla córki nie jest to drobna różnica w scenariuszu, lecz ważna część historii, z którą sama dorastała.

Film trafił na Netfliksa 7 października 2026 roku. W Jana Borysewicza wcielił się Mikołaj Bukrewicz, a za reżyserię odpowiada Kristoffer Rus.

Twórcy przedstawili młodość muzyka, jego pierwsze fascynacje rockiem, początki Lady Pank oraz cenę, jaką płacił za rozwijającą się karierę.

W tej opowieści znalazło się również miejsce na jego relację z pierwszą żoną i narodziny córki.

Wątek rodzinny okazał się jednak szczególnie delikatny, bo ludzie, których dotyczy, nie są jedynie postaciami z biografii.

Dla Joanny to własna przeszłość, wspomnienia o matce i ojcu oraz sprawy, które nie kończą się wraz z napisami końcowymi.

Zanim opublikowała sprostowanie, Joanna zamieściła wpis, w którym krytycznie odniosła się do sytuacji, gdy ktoś opowiada swoje życie w sposób wygodniejszy dla siebie, nawet jeśli może to sprawić ból innym.

Nie wymieniła wprost nazwiska ojca ani nie napisała, że cały film jest nieprawdziwy.

Jej słowa szybko jednak powiązano z premierą „Mniej obcego”. Dzień później postanowiła doprecyzować, co miała na myśli.

„Zależy mi na tym, żeby sprostować jedną rzecz: moja mama nie miała nikogo, kiedy tata odchodził od nas” — napisała.

Podkreśliła przy tym, że nie chce, aby jej wypowiedź została odebrana jako atak na Jana Borysewicza.

Nazwała go bardzo ważną częścią swojego życia i zaznaczyła, że ich relacje przez lata bywały różne: czasem byli sobie bliżsi, czasem oddalali się od siebie.

Jednocześnie zapewniła, że nigdy nie przestanie traktować go jak ojca i go kochać.

Jej słowa nie są więc prostym odrzuceniem rodzinnej historii, lecz próbą dopowiedzenia tego, czego — w jej ocenie — zabrakło w filmowej wersji wydarzeń.

Ważne jest także to, że Joanna nie domaga się publicznego osądu rodziców. Zwróciła uwagę, że byli ludźmi, którzy popełniali błędy i nie zawsze potrafili poradzić sobie z sytuacją.

Nie chciałaby, aby ktokolwiek oceniał całe ich życie przez pryzmat jednej sceny.

To szczególnie wymowne, ponieważ ekranowa opowieść może w kilka minut zasugerować widzowi, kto zawinił i dlaczego rodzina się rozpadła.

Rzeczywiste relacje są zwykle znacznie bardziej skomplikowane — zwłaszcza gdy w grę wchodzą młodość, ambicje, narodziny dziecka i kariera, która nagle nabiera ogromnego tempa.

Joanna Borysewicz urodziła się w 1979 roku jako córka Jana i Danuty Borysewiczów. Przyszła na świat na długo przed tym, zanim Lady Pank stał się jednym z najpopularniejszych zespołów rockowych w Polsce.

Zależy mi na tym, żeby sprostować jedną rzecz: moja mama nie miała nikogo, kiedy tata odchodził od nas.

Jej ojciec dopiero budował swoją pozycję, ale już wkrótce muzyka miała pochłonąć go niemal całkowicie.

Dla młodej rodziny oznaczało to zmianę rytmu życia, przeprowadzkę i coraz większą odległość między codziennymi obowiązkami a zawodowymi ambicjami gitarzysty.

Chcę, żeby ta część naszej historii wybrzmiała zgodnie z prawdą.

Jan Borysewicz sam opowiadał o tym w książce „Mniej obcy”, będącej zapisem rozmów z Marcinem Prokopem.

Przyznał, że po narodzinach córki przez pewien czas cieszył się ojcostwem i zajmował się dzieckiem.

Potem przeprowadził się z Wrocławia do Warszawy, rozpoczęła się historia Lady Pank, a jego obecność w życiu rodziny stopniowo malała.

„Nie byłem na nie gotowy” — mówił o ojcostwie, przyznając, że wraz z karierą ta część jego życia zaczęła się rozmywać.

To ważne świadectwo, bo pokazuje jego własną perspektywę: muzyk nie twierdził, że wszystko układało się zgodnie z planem, ani nie ukrywał, że podejmował decyzje, których skutki były odczuwalne przez lata.

W 1983 roku ukazała się debiutancka płyta Lady Pank. Utwory takie jak „Mniej niż zero”, „Kryzysowa narzeczona”, „Zamki na piasku” i „Wciąż bardziej obcy” szybko weszły do kanonu polskiego rocka.

Borysewicz stał się jednym z najważniejszych gitarzystów swojego pokolenia, a koncerty, nagrania i kolejne wyjazdy zaczęły wypełniać mu życie.

Sukces artystyczny był ogromny, ale w domu nie rozwiązywał problemów, które narastały między dorosłymi. Związek Jana i Danuty ostatecznie się rozpadł.

Joanna dorastała więc z własną pamięcią o rodzinie, podczas gdy jej ojciec stawał się coraz bardziej rozpoznawalną postacią na scenie.

Cieszyłem się, zajmowałem się nią, przez moment byliśmy rodziną. Tylko potem ruszyłem w świat, czyli z Wrocławia do Warszawy, zaczęło się Lady Pank i moje ojcostwo się rozmyło. Nie byłem na nie gotowy.

Dziś nie sposób z pełną pewnością odtworzyć wszystkich rozmów, które doprowadziły do rozstania rodziców. Danuta nie żyje i nie może już sama odnieść się do filmu ani przedstawić własnej wersji zdarzeń.

Właśnie dlatego Joanna tak mocno podkreśliła szczegół dotyczący matki. Nie chce, by w pamięci widzów pozostał obraz kobiety, która odrzuciła powrót męża, bo miała już innego partnera — jeśli, według rodzinnych wspomnień córki, tak nie było.

Nie oznacza to automatycznie, że film miał na celu świadome zafałszowanie historii. „Mniej obcy” jest fabularną opowieścią inspirowaną życiem i wspomnieniami muzyka, a nie dokumentalnym zapisem każdego wydarzenia.

W tego rodzaju produkcjach prawdziwe osoby i fakty bywają przedstawiane w skrócie, łączone w sceny lub układane w dramaturgiczną całość.

Problem pojawia się wtedy, gdy filmowa interpretacja dotyka osób, które nie mogą już zabrać głosu, albo sugeruje widzom jednoznaczną ocenę ich decyzji.

Dla rodziny różnica między dramaturgią a pamięcią może mieć bardzo osobisty wymiar.

Joanna nie jest jedyną osobą, której relacja z Janem Borysewiczem została przypomniana przy okazji premiery.

W autobiograficznej rozmowie gitarzysta otwarcie mówił, że dziś kontaktuje się ze starszą córką bardzo rzadko.

Przyznał, że była to również jego decyzja. Nie próbował wówczas przedstawiać ich relacji jako łatwej ani udawać, że wspólne nazwisko wystarczyło, by utrzymać bliskość.

W jego życiu pojawiła się później druga córka, Alicja, z którą — jak sam opowiadał — utrzymuje znacznie częstszy kontakt.

Te dwie historie pokazują, że relacje rodzinne mogą rozwijać się zupełnie inaczej, nawet gdy dotyczą tego samego rodzica.

Mimo trudności Joanna nie wykorzystała premiery filmu, by publicznie przekreślić ojca. Wręcz przeciwnie: wyraźnie zaznaczyła, że nadal go kocha.

Można więc odczytać jej wypowiedź jako próbę postawienia granicy między własnymi uczuciami a sposobem opowiadania o przeszłości.

Nie zgadza się z jedną sceną, ale nie chce, by jej sprzeciw został uznany za odrzucenie całej osoby Jana Borysewicza.

Ta różnica jest istotna. Córka może jednocześnie kochać ojca, pamiętać trudne chwile i uważać, że pewien fragment rodzinnej historii został pokazany niesprawiedliwie.

Historia Borysewiczów przypomina, że sława jednej osoby potrafi na długie lata przykryć doświadczenia pozostałych członków rodziny.

Publiczność zna utwory Lady Pank, sceniczne wizerunki i kolejne etapy kariery muzyka.

Dla Joanny są jednak również wspomnienia, których nie da się sprowadzić do przebojów ani do jednej sceny w biograficznym filmie. Jej dzieciństwo było częścią życia rodziców, a nie dodatkiem do kariery ojca.

W swoim sprostowaniu Joanna prosi właściwie o jedno: żeby pozostawić miejsce na bardziej złożoną prawdę.

Nie oczekuje, że widzowie uznają jej rodziców za ludzi bez wad. Sama przyznaje, że popełniali błędy i nie zawsze potrafili poradzić sobie ze wszystkim.

Chce jedynie, by ich decyzji nie przedstawiać w sposób, który — w jej przekonaniu — krzywdzi pamięć o matce.

I być może właśnie dlatego jej reakcja ma znaczenie większe niż zwykły komentarz po premierze.

„Mniej obcy” opowiada o muzyku, który zdobył ogromną popularność, ale historia Joanny przypomina, że za każdą biografią stoją także inni ludzie.

Nie każdy z nich chce być bohaterem filmu, a nie każdy ma możliwość opowiedzenia swojej wersji.

W tym przypadku córka zdecydowała się zabrać głos, nie po to, by odebrać ojcu jego sukcesy, lecz by przypomnieć, że rodzinne wspomnienia nie zawsze mieszczą się w scenariuszu.

I że czasem nawet jedna scena wystarczy, by po latach wróciły pytania, na które odpowiedzi znają przede wszystkim ci, którzy naprawdę tam byli.

Czy Wojciech Cejrowski pojawi się jako gość w programie Kuby Wojewódzkiego. Wśród widzów wywiązała się prawdziwa dyskusja

Anna Maria Jopek i Marcin Kydryński już się rozwiedli. Kto był przyczyną rozwodu i dlaczego

Renata Pałys, którą wszyscy widzowie pokochali za rolę w serialu „Świat według Kiepskich”, zawsze miała własne spojrzenie na życie. Tym razem rozmowa dotyczyła spraw ważnych dla każdego