Krótki wpis Rafała Trzaskowskiego wystarczył, by przypomnieć o człowieku, którego życiorys mógłby stać się scenariuszem filmu.
Tadeusz Różycki, znany w konspiracji jako „Dudek”, zmarł 15 listopada 2026 roku w wieku 95 lat.
Jako trzynastoletni chłopiec działał w Szarych Szeregach, a podczas Powstania Warszawskiego przenosił korespondencję w Harcerskiej Poczcie Polowej.
Po wojnie związał swoje życie z muzyką. Był muzykiem, kompozytorem, aranżerem i dyrygentem, przez lata pracował również z Orkiestrą Symfoniczną Filharmonii Narodowej.
O jego śmierci poinformowało Muzeum Powstania Warszawskiego, a prezydent Warszawy pożegnał go słowami: „Żegnaj, Bohaterze. Warszawa zawsze będzie pamiętać”.

Tadeusz Różycki urodził się 10 marca 1931 roku w Warszawie. Przed wojną chodził do Publicznej Szkoły Powszechnej nr 171 przy ulicy Hożej.
Był jeszcze dzieckiem, gdy jego codzienność zaczęła zmieniać się pod wpływem niemieckiej okupacji. Zamiast spokojnego dorastania przyszły konspiracja, niebezpieczeństwo i odpowiedzialność, której trudno oczekiwać od trzynastolatka.
W czasie okupacji związał się z Szarymi Szeregami – harcerską organizacją konspiracyjną, w której młodzi ludzie podejmowali się zadań wymagających odwagi i dyscypliny.
Kiedy 1 sierpnia 1944 roku wybuchło Powstanie Warszawskie, Różycki miał zaledwie 13 lat. Początkowo pomagał przy pracach organizacyjnych i budowie barykad.

Nie był żołnierzem z karabinem w ręku, ale jego zadania miały ogromne znaczenie dla ludzi walczących i próbujących przetrwać w mieście.
Po kilku dniach trafił do Harcerskiej Poczty Polowej. Zgłosił się do punktu przy ulicy Wilczej i został przydzielony do czwartej drużyny.
Jako młody łącznik-listonosz przenosił korespondencję, przemieszczając się po ulicach, na których w każdej chwili mogło dojść do ostrzału.
Listy były wtedy czymś więcej niż papierem. Dawały możliwość przekazania wiadomości bliskim, odnalezienia krewnych i utrzymania kontaktu w mieście rozdzielonym walkami.

Po latach Różycki wracał do tych wydarzeń w rozmowie z Archiwum Historii Mówionej Muzeum Powstania Warszawskiego.
Nie przedstawiał siebie jako wielkiego bohatera. Opowiadał konkretnie o pracy, ludziach i miejscach, które zapamiętał.
W jego wspomnieniach pojawiali się także dorośli, którzy kierowali działaniami młodych harcerzy i pomagali im odnaleźć się w wojennej rzeczywistości.
Kapitulacja Powstania nie oznaczała końca koszmaru. Trzynastoletni Tadeusz musiał opuścić Warszawę razem z ludnością cywilną.
Niemcy wywozili mieszkańców pod eskortą, w wagonach towarowych. Jedno ze wspomnień z tamtej podróży szczególnie mocno zapisało się w jego pamięci.
Gdy zapadł zmrok, spojrzał w niebo i zobaczył gwiazdy. Pośród wojennego chaosu uderzył go kontrast między pięknem świata a okrucieństwem, którego doświadczali ludzie.
W rozmowie z muzealnym archiwum powiedział: „Jaki ten świat jest piękny, jak się patrzy do góry. A jaki on jest podły, jak ludzie potrafią to wszystko zniszczyć”. Te słowa po latach brzmią szczególnie przejmująco.
Wojna nie odebrała mu jednak potrzeby tworzenia. Po jej zakończeniu Różycki związał swoje życie z muzyką.

Pracował w Orkiestrze Symfonicznej Filharmonii Narodowej, gdzie działał jako muzyk, kompozytor, aranżer i dyrygent.
Prowadził także zespół „Grająca Tabakierka”. Jego zawodowa droga była zupełnie inna od wojennej młodości, ale wymagała tej samej konsekwencji i zaangażowania.
Zamiast przenosić wiadomości przez ulice ogarnięte walkami, przez kolejne dekady pracował z dźwiękiem, instrumentami i ludźmi, którzy tworzyli muzykę.
Nie odciął się jednak od przeszłości. Historia Harcerskiej Poczty Polowej pozostała dla niego ważna również w dorosłym życiu.
Angażował się w działalność środowiska dawnych pocztowców i pomagał zachować pamięć o młodych ludziach, którzy w 1944 roku pełnili służbę w powstańczej Warszawie.
W 2015 roku opublikował książkę „O sobie i nie tylko. Harcerska Poczta Polowa Powstania Warszawskiego 1944”.
Zebrał w niej wspomnienia, dokumenty i materiały dotyczące działalności harcerskich listonoszy.
Dzięki tej pracy historia nie kończyła się na jego własnych przeżyciach – otrzymali w niej miejsce także inni uczestnicy tamtych wydarzeń.
Za swoją działalność został uhonorowany wysokimi odznaczeniami państwowymi: Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski oraz Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.
Było to uznanie zarówno dla jego wojennej postawy, jak i późniejszej pracy artystycznej oraz zaangażowania w zachowanie pamięci o Powstaniu Warszawskim.

O życiu prywatnym Tadeusza Różyckiego wiadomo znacznie mniej niż o jego działalności wojennej i muzycznej. Nie zabiegał o popularność i nie należał do osób, które regularnie pojawiały się w mediach.
Pozostawił jednak po sobie coś cenniejszego niż publiczny wizerunek – świadectwo własnych doświadczeń oraz dokumenty, które pomagają zrozumieć, jak wyglądała codzienność młodych warszawiaków podczas Powstania.
W jego przypadku pamięć o przeszłości nie była jedynie wspominaniem dawnych wydarzeń. Stała się konkretną pracą, dzięki której kolejne pokolenia mogą poznać losy harcerzy z Harcerskiej Poczty Polowej.
Wiadomość o jego śmierci przekazał również Rafał Trzaskowski. Prezydent stolicy przypomniał, że Różycki urodził się w Warszawie, walczył w Śródmieściu jako członek Szarych Szeregów, a po wojnie przez lata był związany z Filharmonią Narodową.
W swoim pożegnaniu napisał, że w wieku 95 lat „odszedł na wieczną wartę”. To nawiązanie do wojennej służby człowieka, który jako dziecko znalazł się w samym środku historii.
Żegnaj, Bohaterze. Warszawa zawsze będzie pamiętać.
Tadeusz Różycki przeżył 95 lat. W jego biografii zmieściły się okupacyjna Warszawa, Powstanie, przymusowe opuszczenie rodzinnego miasta, muzyka i wieloletnia troska o pamięć o tych, którzy nie doczekali końca wojny.
Nie był postacią, która szukała rozgłosu, ale jego historia zasługuje na to, by ją opowiadać.
Warszawa żegna dziś nie tylko powstańca o pseudonimie „Dudek”, lecz także artystę i człowieka, który przez całe życie niósł dalej pamięć o swoim pokoleniu.
Mama Andrzeja Piasecznego nie żyje. Alicja Piaseczna odeszła w wieku 88 lat