Kobiety Zbigniewa Wodeckiego, które odegrały ważną rolę w jego życiu. Miłość i dramaty szły w parze

Poznałam go dawno temu — wtedy, kiedy nie znała go jeszcze cała Polska. Miał w sobie ten cichy, skromny urok, którego nie da się pomylić z niczym innym.

Nie głos, nie sława, ale coś w jego spojrzeniu budziło zaufanie. Zawsze wydawał się nieco zmęczony, jakby nosił w sobie cały świat dźwięków, które nie dawały mu spokoju.

Wiedziałam, że należy do muzyki. I być może właśnie dlatego chciałam być blisko niego — żeby choć przez chwilę należał do mnie.

Zbyszek mieszkał wtedy w Krakowie, często jeździł na występy, wracał późno. Scena była jego domem.

Przyzwyczaiłam się do tego, że kolacje stygną, że telefony nie zawsze dochodzą, że nie zawsze może powiedzieć, kiedy wróci.

Ale kiedy w końcu przychodził — z tym swoim uśmiechem, ze zmiętymi nutami pod pachą — cała uraza znikała. Bo jak można się gniewać na człowieka, który całkowicie oddaje się temu, co kocha?

Widziałam, jak pracuje. Godzinami mógł siedzieć przy fortepianie, szepcząc coś pod nosem, szukając właściwego dźwięku. A potem nagle podnosił głowę, patrzył na mnie i cicho mówił:

— Posłuchaj… to o tobie.

I zaczynał grać. Melodie, w których było tyle czułości, że serce się ściskało. Nie wiedziałam, czy naprawdę pisał dla mnie, czy po prostu dla świata — ale wierzyłam, że przynajmniej jedna nuta tam jest moja.

Jego żona, Krystyna, zawsze była przy nim. Wszyscy o niej wiedzieli. Dbała o dom, wychowywała dzieci. Nigdy nie chciałam jej miejsca — nie mogłam.

Moje życie u jego boku było jakby między wierszami. Okruchy czasu, fragmenty rozmów, cień jego obecności.

Nie rozmawialiśmy o przyszłości. Żyliśmy chwilą – kawą po koncercie, krótkimi wycieczkami, godzinami ciszy, kiedy po prostu kładł głowę na moich kolanach i mówił:

– Nie masz pojęcia, jak bardzo jestem tym wszystkim zmęczony.

Był człowiekiem sceny, ale nie z tych, którzy szukają sławy. Jego świat składał się z nut, a nie z owacji. I być może dlatego trudno było go zatrzymać. Bo należał do wszystkich, którzy go słuchali.

Kiedy słyszałam w radiu jego piosenki — te same, które kiedyś powstawały na moich oczach — płakałam. Nie z zazdrości, ale z dumy. Bo wiedziałam, że jest w nich cząstka mnie, choćby potem zaprzeczał.

Potrafił być dobry, ale nie zawsze obecny. Kochać go oznaczało pogodzić się z samotnością. Czekać, aż w końcu zadzwoni telefon, i wiedzieć, że między jego „cześć” a „muszę lecieć” może minąć całe życie.

Kiedy odszedł, dowiedziałam się o tym przypadkowo — z wiadomości. Serce zatrzymało się, tak jak jego. Nie płakałam.

Po prostu długo siedziałam i słuchałam jego muzyki. W każdej nucie — nasze wieczory, nasze rozmowy, nasze milczenie.

Zawsze mówił, że muzyka jest najszczerszą formą miłości. Może dlatego nigdy nie rozmawialiśmy o naszych uczuciach — bo one już brzmiały.

Teraz, kiedy włączam jego nagrania, wydaje mi się, że on nadal jest blisko. W tych piosenkach jest coś wiecznego.

Jego głos, ciepły i nieco smutny, jakby szeptał mi:

— Nie zapominaj… że byłem.

I nie zapominam. Bo miłość, nawet ta, która nie miała prawa ujrzeć światła dziennego, żyje dłużej niż my wszyscy, – żona Krystyna.

Magda Gessler stała się prawdziwym odkryciem w świecie polskiej kuchni i zasłużenie jest jej królową. Jednak życie osobiste gwiazdy telewizji nie było tak proste, udało jej się osiągnąć sławę samodzielnie

Marianna Stuhr o ojcu Jerzy Stuhrze. Legenda kina oczami najbliższej osoby, która rzuciła światło na swojego ojca i opowiedziała, jaki był w życiu

Jerzy Bińczycki pełnił dwie role w życiu: jedną na scenie, a drugą jako ojciec i mąż. Jak dziś żyje syn Wilczura ze „Znachora”, który dorastał bez ojca