Agata Kulesza urodziła się 27 września 1971 roku w Szczecinie, w mieście portowym, gdzie wiatr znad Bałtyku mieszał się z zapachem soli i uczuć niejednej młodej duszy, i już od dzieciństwa czuła, że chce opowiadać historie innych ludzi.
„W szkole czułam się świetnie, bardzo dobrze się uczyłam. A potem się przestraszyłam, czy się uda. W pewnym momencie chciałam nawet zmienić zawód.
Myślałam, że może będę kierownikiem produkcji, może aktorstwo jest jednak nie dla mnie” — mówiła, wspominając początki swojej drogi po Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej w Warszawie, którą ukończyła w 1994 roku.
Pierwsze lata pracy były jak szukanie własnego rytmu — na deskach Teatru Dramatycznego w Warszawie, gdzie uczyła się wchodzić w skórę postaci, które nie zawsze łatwo przychodziły, i każda rola była dla niej jak zagadka, którą trzeba było rozwiązać.
„Pracowałam ciężko i cały czas się uczyłam — każdy tekst był jak zagadka, którą trzeba było rozwiązać” — podkreślała, opisując tamten czas, gdy dopiero kształtowała własny styl i poczucie, że aktorstwo to nie tylko zawód, ale odpowiedzialność.
Przełom przyszedł, gdy reżyserzy zaczęli dostrzegać w niej człowieka, który potrafi przemówić całym sobą, a jej role w filmach takich jak Moje pieczone kurczaki, Siedem przystanków na drodze do raju czy Benzyna pokazywały prawdę o ludzkim losie.
Potem przyszła rola w dramacie Róża, za którą otrzymała Orła dla najlepszej aktorki, pokazując, że cierpienie i miłość mogą współistnieć w jednym sercu.
Jeszcze większy rozgłos przyniosła jej rola Wandy Gruz w Idzie, gdzie tragedia i moralne wybory bohaterki wymagały od niej pełnego oddania.
„Gdy wychodzisz na plan, masz tylko jedną szansę, żeby powiedzieć to, co naprawdę masz w sercu” — mówiła o pracy na planie, podkreślając, że aktorstwo jest sztuką życia w postaci postaci innych ludzi.
Kolejne lata to role w Sali samobójców, Zimnej wojnie, 25 latach niewinności.
Sprawa Tomka Komendy — za którą ponownie otrzymała Orła — i wiele innych, również zagranicznych projektów, w których każdy gest i każdy szept miały znaczenie.
Jej życie prywatne było równie ważne, choć chronione przed fleszami aparatów. Poznała operatora Marcin Figurskiego na planie w 1996 roku, a w 1997 roku urodziła się ich córka Marianna.
„Gdy myślę o szczęściu, najbardziej liczy się dla mnie to, co dzieje się w domu, przy śniadaniu czy wieczornym powrocie z pracy” — podkreślała, że rodzina była jej największym wsparciem w trudnych momentach kariery.
Relacja z Marcinem była pełna bliskości, wsparcia i zrozumienia, choć po latach ich małżeństwo dobiegło końca, a Agata, wychowując Mariannę, odkrywała w sobie jeszcze większą siłę.
Przyjaźń była równie istotna — jej długoletnią przyjaciółką jest Katarzyna Nosowska.
„Ona zna mnie taką, jaką jestem naprawdę — bez scen, bez ról, bez świateł” — mówiła, pokazując, jak ważne jest mieć w życiu osoby, które pozwalają być sobą.
Dziś Agata Kulesza jest ikoną polskiej kinematografii, ale przede wszystkim człowiekiem, który pokazuje, że prawdziwa siła nie polega na ukrywaniu emocji, lecz na odwadze ich pokazywania.
Jej droga od szczecińskich lekcji baletu, przez teatr i kino, po międzynarodowy rozgłos, to opowieść o tym, że aktorstwo jest sposobem patrzenia na świat, w którym każdy gest, każdy szept i każda łza mają znaczenie i nadają sens życiu, zarówno na scenie, jak i w codziennym byciu człowiekiem.
Dziś tworzą rodzinę, którą chronią przed światem. Historia miłości Kasi Tusk i Staszka Cudny