Elżbieta Starostecka i Włodzimierz Korcz są przykładem miłości, która narodziła się wcześnie, dojrzewała powoli i przetrwała prawie całe życie, jakby napisana została w rytmie ich wspólnych melodii.
Ona — dziewczyna z Rogowa koło Radomska, urodzona 6 października 1943 roku — od młodości czuła, że jej miejscem jest scena.
Najpierw szkolne występy, potem łódzka PWST, którą ukończyła w 1971 roku, i z której wyszła jako aktorka wrażliwa, precyzyjna i pełna naturalnego wdzięku.
On — młody pianista i kompozytor, pełen zapału i muzycznej intuicji — kształcił się w łódzkim konserwatorium, marząc o własnych kompozycjach, które kiedyś popłyną z radiowych odbiorników.
Spotkali się właśnie tam, w Łodzi, w czasach, kiedy życie było proste, a marzenia bardzo poważne. Zaczęło się niewinnie: wspólne powroty po próbach, nieśmiałe rozmowy, drobne gesty.
Korcz wspominał, że trzymał jej siatkę z książkami z takim przejęciem, jakby była najcenniejszym skarbem, a jednak długo nie zdobywał się na śmielsze słowa.
Ona miała dopiero 21 lat, ale oboje czuli, że to uczucie będzie czymś więcej niż przelotną sympatią. Kilka miesięcy później, jeszcze jako bardzo młodzi ludzie, pobrali się.
Jechali na własny ślub tramwajem, choć wcale nie wynikało to z romantycznego kaprysu, lecz z prozy życia — taksówek brakowało, a oni nie chcieli się spóźnić na dzień, który miał stać się początkiem ich przyszłości.
Wspólne życie zaczęli skromnie: małe mieszkanie, niewiele wygód, ale dużo ciepła, pasji i pewności, że razem dadzą radę wszystkim życiowym przeszkodom.
Na przestrzeni lat oboje rozwijali swoje kariery, choć to Starostecka w pewnym momencie poświęciła część swoich ambicji dla rodziny.
Ich pierwszy syn, Kamil Jerzy, przyszedł na świat w 1971 roku, a ponad dekadę później dołączyła do rodziny córka, Anna Maria.
Elżbieta grała w teatrach w Łodzi i Warszawie — w Teatrze Nowym, w Rozmaitościach, w Ateneum — zdobywając uznanie, choć często godziła intensywną pracę z wychowaniem dzieci.
Korcz natomiast tworzył muzykę, która na stałe weszła do polskiej kultury — piosenki, które nuciła cała Polska, kompozycje oratoryjne, współprace z największymi gwiazdami.
Mimo obecności w mediach, ich małżeństwo pozostawało oazą spokoju. Nigdy nie epatowali prywatnością.
Gdy pojawiały się plotki, Starostecka reagowała spokojnie, powtarzając, że ich relacja opiera się na zaufaniu — jeśli jedno zakochałoby się w kimś innym, oznaczałoby to koniec wszystkiego, ale oni zawsze umieli chronić to, co wspólne.
Ich dzieci również dorastały z dala od blasku fleszy. Kamil i Anna Maria byli wychowywani z myślą o normalnym, stabilnym życiu. Córka, w dorosłości, wybrała prywatność — w przeciwieństwie do rodziców, nie ciągnęło jej do sceny ani kamery.
Dziś historia Elżbiety Starosteckiej i Włodzimierza Korcza wygląda jak pięknie zagrana partytura, w której nie brakło ani cichych nut codzienności, ani mocnych akordów artystycznych sukcesów.
To opowieść o dwojgu młodych ludzi, którzy zakochali się w czasach, gdy życie miało zupełnie inny rytm, a następnie przez dekady budowali wspólny świat — pełen muzyki, teatru, dziecięcych śmiechów i wzajemnej obecności.
Ich uczucie, rozpoczęte w młodości, trwało nie dlatego, że było idealne, ale dlatego, że oboje nauczyli się słuchać siebie tak, jak artyści słuchają harmonii w muzyce.
I może dlatego ich historia do dziś pozostaje jednym z najpiękniejszych przykładów miłości, która potrafi dojrzewać, rosnąć i trwać mimo upływu czasu.
